خونه‌ی شیشه‌ای گل‌ها

امروز برای اولین‌بار تونستم موهامو از پشت ببافم بدون اینکه از کسی کمک بخوام. احساس آزادی داشتم. قبلا هرچقدر تلاش می‌کردم نمی‌شد، موهام به هم می‌ریخت و اعصابم بیشتر. 

رازش اینه که وقتی دسته‌های مو رو تو دستت می‌گیری باید توی ذهنت تصورش کنی. در ضمن هرچقدر دستات ورزیده‌تر و قوی‌تر باشند حرکات برات آسون‌تر می‌شه. ترجیحاً یه موزیک امیدبخش هم اگه چاشنی کارت کنی، بافتن رو با یه لبخند شیطنت‌آمیز به پایان خواهی رسوند. راستی مگه قرار نبود موفقیت‌های کوچیکمونو جشن بگیریم؟