خونه‌ی شیشه‌ای گل‌ها

رنج گذراست.

به قول جودی: «همیشه بعد از طوفان، آسمونْ آبی و قشنگه.»

قسمت دوم جودی ابوت رو می‌بینم و گریه می‌کنم. شور و اشتیاق زیاد جودی برای زندگی رو می‌بینم. به این فکر می‌کنم که اگه افکار من از سر جودی هم می‌گذشت می‌تونست باز همینقدر امیدوار باشه؟ و چرا از اینکه انتخاب شده بود به دبیرستان فرستاده بشه انقدر احساس عذاب وجدان داشت؟ به نظر می‌رسه قرعه قرار بوده فقط به اسم یک نفر بیفته و هرکسی جز اون یک نفر از این قاعده جدا بود. خوشبختی تصادفی؟