شبا که تو حیاط دراز میکشم و به آسمون نگاه میکنم یه ستارهی نورانی رو همیشه بالای سرم میبینم. چی میخوای بهم بگی ستاره؟ چرا داری نگام میکنی؟ اون بالا حالت خوبه؟ تو هم به پوچی میرسی یا نه؟ از اون بالا جهان چه شکلی به نظر میرسه؟ از اینکه ستاره شدی خوشحالی؟ ممکنه تو هم یه روزی رو کرهی زمین آدم بوده باشی؟
رنج گذراست.
به قول جودی: «همیشه بعد از طوفان، آسمونْ آبی و قشنگه.»
قسمت دوم جودی ابوت رو میبینم و گریه میکنم. شور و اشتیاق زیاد جودی برای زندگی رو میبینم. به این فکر میکنم که اگه افکار من از سر جودی هم میگذشت میتونست باز همینقدر امیدوار باشه؟ و چرا از اینکه انتخاب شده بود به دبیرستان فرستاده بشه انقدر احساس عذاب وجدان داشت؟ به نظر میرسه قرعه قرار بوده فقط به اسم یک نفر بیفته و هرکسی جز اون یک نفر از این قاعده جدا بود. خوشبختی تصادفی؟