ابر بودن
امروز هستی رو با چشمهای گریان دوست داشتم؛ مخصوصاً ابرها رو. ابرهای سفید پنبهای خیلی مهربوناند؛
و خیلی نرماند و
خیلی زیبا.
اگه مهربان نبودم شاید ابری میشدم تا همهی دوستداشتنیامو بغل کنم، محکمِ محکمِ محکم!
خونهی شیشهای گلها
گلهایی برای خوندن!
رنج گذراست.
به قول جودی: «همیشه بعد از طوفان، آسمونْ آبی و قشنگه.»
قسمت دوم جودی ابوت رو میبینم و گریه میکنم. شور و اشتیاق زیاد جودی برای زندگی رو میبینم. به این فکر میکنم که اگه افکار من از سر جودی هم میگذشت میتونست باز همینقدر امیدوار باشه؟ و چرا از اینکه انتخاب شده بود به دبیرستان فرستاده بشه انقدر احساس عذاب وجدان داشت؟ به نظر میرسه قرعه قرار بوده فقط به اسم یک نفر بیفته و هرکسی جز اون یک نفر از این قاعده جدا بود. خوشبختی تصادفی؟