خونه‌ی شیشه‌ای گل‌ها

"...هر سری کردم با قلب هزینه..."

احساس می‌کنم نیاز دارم خالی بشم. این خالی شدن خیلی وقتا تو صفحه‌ی وب اتفاق نمی‌افته. رو یه کاغذ سفید اتفاق می‌افته. انگار ساده‌تر از چیزیه که به نظر می‌رسه. 

ولی هرروز باید نوشت، وگرنه آدم تبدیل به گورستان افکار و احساسات می‌شه. البته شایدم من اینطوری‌ام. شاید همه نیاز نداشته باشند هرروز بنویسند.

گفته بودم از اینجا دیگه خوشم نمیاد. بعضی آدماشم حتی دوست ندارم. ولی شما نمی‌دونید اون افراد کیا هستند. یه رازه که پیش خودم می‌مونه.

پسندهای این پست رو هم می‌بندم، چون از این رفتار که یه سریا از گشت‌وگذار لایک می‌کنند خوشم نمیاد. آقاجان کی مجبورتون کرده لایک کنید وقتی نمی‌خونید؟

امشب انگار قلبم پر از نفرته. نفرت از آدم‌های چندشناک عوضی. که می‌شه گفت طیف زیادی از آدم‌های کره‌ی زمین رو در بر می‌گیره. آره دیگه. کی گفته آدم همیشه باید پر از مهر باشه؟

شب به خیر.