خونه‌ی شیشه‌ای گل‌ها

عکس‌های پستام پاک شده و از اونجایی که تقریباً همه‌شونو با یه سایتْ آپلود کرده بودم، دیدن ناگهانی اینهمه ناتصویر نازیبا به جای تصاویر انتخاب‌شده‌ی قشنگم برام دردناک بود. مخصوصاً سلسله پست‌های آنه شرلی که وجود تصاویر توش خیلی اهمیت داشت. از اینکه به اون سایت آپلود اعتماد کردم خیلی ناراحتم. یعنی اونقدری دیوونه هستم که عکسا رو از اول آپلود کنم؟ نمی‌دونم. فعلاً همه‌ی تصاویر این صفحه‌ی وبمو که شامل سه پست آخر آنه هم بود دوباره و در یه سایت دیگه آپلود کردم که با نت ملی نمیاره :))) اما خب حداقل می‌دونم که امنه. چون توش اکانت دارم.

نکته‌ی جالب ماجرا اینه که هرچی به پست‌های قدیمی‌تر آنه نزدیک می‌شیم، آپلود کردن سخت‌تر می‌شه.‌ چون عکسا پایین‌تره. یعنی این یه روند سخت‌شونده‌ست. مثل بالا رفتن از کوه تا زمانی که به قله‌اش برسی. یعنی سراشیبی رو نمی‌بینی. فقط بالارفتن رو تجربه می‌کنی و وقتی به قله می‌رسی، تازه اونجا کارت تموم می‌شه...

اینهمه تلاش از بهر چه؟ غیر از اینه که همه‌چیز در پایان فنا می‌شه؟