خونه‌ی شیشه‌ای گل‌ها

برای کسی که همه‌ی زندگی‌اش فقط تکیه دادن رو یاد گرفته، خیلی سخته که ناگهان بفهمه دیگه دیواری وجود نداره. فکر می‌کنم چنین شخصی در این حالت یه آسیب جبران‌ناپذیر بهش وارد می‌شه، برای همیشه... شاید حتی هرگز به این مسئله عادت نکنه و مجبور شه تا ابد با یه حفره‌ی خالی درونش زندگی کنه، مثل کسایی که محبوب ازدست‌رفته‌ای دارند :) درد هردوی این آدما مشترکه، هردو چیزی رو از دست دادند که یا خیلی عزیز بوده یا به حضورش عادت کرده بودند و حالا باید مثل کسانی که عضوی از بدنشون رو دیگه ندارند به زندگی ادامه بدن. چه غم‌انگیز و سخت، اما گویی بعضی وقتا آدمی ناگزیره.