از این روزهای کذایی
حالم یه جوریه که حتی برای یه آهنگ شاد گذاشتن، برای خندیدن و برای اندکی شاد بودن عذاب وجدان میگیرم.
خونهی شیشهای گلها
گلهایی برای خوندن!
شاید آدما مینویسن که فراموش نشن...
شاید هم برای اینکه احساساتشون نگنده...
فقط اینو میدونم که یه نویسنده ذاتا همیشه مینویسه، هرجایی که باشه...