پروانه در برف
گنجینهی آهنگهای عزیزمو باز کردم و این یکیو از توش بیرون کشیدم. این آهنگ واقعاً برای من عزیزه❤️ به خاطر آدمی که اون موقع بودم؛ یعنی ورژن قدیمیتر من.
«اگه گفتم که مثلت هست زیاد، فقط واسه این بود که حرصت دربیاد.»
خونهی شیشهای گلها
گلهایی برای خوندن!
اون زنده موند
"برای قلبش و روحش و باوراش زنده موند
حتی اگه خواستن نذارن جا براش
غرور و ترس و کینه از تو قلبش رفت
وقتی تمام خاطرات تلخو دفنش کرد..."
تقریباً تمام متنشو دوست دارم. ورس صادق هم خیلی خوبه :))
به سوی ابدیت
من عاشق گلهای قاصدکم. خیلی باشکوه و زیبان...
امروز یه دونهشونو گرفتم دستم و فوتش کردم :)))) یاد بچگیام افتادم که نسلشونو توی یه باغچه منقرض کرده بودم... من دلم میخواد یه باغ پر از قاصدک داشته باشم🤍
جز چندتا رفیق
این روزا خیلی دارم براتون آهنگ میذارم. مدتیه میل به اشتراک گذاشتن در من فعال شده :)))
این یکی از آهنگاییه که خیلی دوسش دارم. تنها مناسبتشم با امروز این تیکهشه: «هنوزم جایی جز زیر پای تو نی بهشت، منم همون پسرت یک اردیبهشت». لعنتی تولدش یه روزیه که هیچوقت یادم نمیره :))))
"منو نترسون اگه یه روز تنها بشم
چند سال قبل بودیم چند تا پسر
تو عکسای هم بودیم همپای هم
همسایه هم بودیم اما یه شب
با همه لج کردم نکرد صبر واسه من
نه یه نفر
تنها یه نخ سیگار دم در مکث
همه رفتن
شد کج راه من، چون بیمعرفتن...
چون بیمعرفتن..."
چرایی
یکی از دلایل محکمی که به خاطرش این روزا اینجا مینویسم اینه که بهت بگم تو تنها کسی نیستی که توی این وضعیت گیر کرده. خودتو تنها حس نکن. وضعیت منم مثل توئه، ولی ما باید دووم بیاریم، میدونی که؟ هنوز خیلی چیزا رو باید ببینیم، خیلی کارا رو باید بکنیم، هنوز خیلی مونده تا آخرش... اینجاییم تا لحظاتی کمتر سخت بگذره بهمون...
دوس داشتی برام بنویس این روزا برای بهتر کردن حالت چیکار میکنی.
شاید آدما مینویسن که فراموش نشن...
شاید هم برای اینکه احساساتشون نگنده...
فقط اینو میدونم که یه نویسنده ذاتا همیشه مینویسه، هرجایی که باشه...