نامساوی
من فکر میکنم آدما وقتی از بُت بودن فاصله میگیرند و به حالت انسانی خودشون نزدیک میشن، برام دوستداشتنیترند. درواقع تجمع نقصهای گوناگون، آدم A رو با آدم B متفاوت میکنه. من دوست ندارم همهی آدما سراسر A یا سراسر B باشند.
خونهی شیشهای گلها
گلهایی برای خوندن!
شاید آدما مینویسن که فراموش نشن...
شاید هم برای اینکه احساساتشون نگنده...
فقط اینو میدونم که یه نویسنده ذاتا همیشه مینویسه، هرجایی که باشه...