خورشیدِ پراکنده در انتهای آبها
"... کی تو رو دوستت داره قد یه دنیا
کی میخواد با تو باشه حتی تو رویا؟..."
این آهنگ برای من قطعه عکسی از غروب دریاست. یه عکس کهنهی زرد با رگههایی از سرخی که بوی غم و تنهایی و رفتن میده. عکسی که ته صندوقچهی مادربزرگ جا مونده و احتمالاً آخر ماجرا توسط یه دختربچهی فضول کشف میشه. اونم در حالی که سعی میکنه به داستان پشتش پی ببره با نگاهی آمیخته به شگفتی و دقت بهش خیره میمونه... کی میدونه که اون عکس شاهد چه لمسها و چه اشکها و چه بوسههایی بوده؟!
آهنگ اصلی مال مرتضاست. شادمهر کاورش کرده. ولی دلم خواست ورژن شادمهرُ بذارم. با اینکه ریتم آهنگ مرتضی رو بیشتر میگیرم. زیرلب میخونم: "دل من هواتو داره... دیگه طاقت نمیاره این... این دل همیشه گریون مثل ابرای بهاره...".